ورود به آمریکا (قسمت اول)

         هر چی زمان بیشتر می گذره٬ این محیط برای آدم عادی تر می شه٬ بنابراین کم کم روزی فرا می رسه که دیگه هیچ چیز قابل تعریفی از این محیط برای دیگران نداری و این در مقابل سوال اطرافیان راجع به اینکه "چرا هیچ چیز از آنجا تعریف نمی کنی؟"٬ زیاد خوب نیست.

 وقتی به گذشته خودم نگاه می کنم٬ می بینم عطشم برای جمع آوری اطلاعات از این سرِ دنیا خیلی زیاد بود. بقیه چیز زیادی تعریف نمی کردند و به جمله " خودت باید بیایی و ببینی " بسنده می  کردند٬ اما من در حد توان تمام تلاشم رو بکار می برم تا برای کسانی که به دانستن علاقمند هستند٬ بطور کامل و به تفصیل در مورد این محیط بیشتر توضیح بدهم که بدانید اینجا هم مثل بقیه جاهای دنیا٬یک سری خوبی دارد و یک سری هم بدی.

 فرودگاه OHARE شیکاگو٬ (آخرش مجبور شدم بگم کجا هستم!) شلوغ ترین و پرترددترین فرودگاه آمریکاست٬ از همون اول که وارد شدم٬ دیدم ۱۲ تا هواپیمای آماده پرواز٬ پشت سر هم تو صف هستند و بعداً فهمیدم ساعتی

۸۰ پرواز ازاینجا به تمام نقاط دنیا و آمریکا تردد دارند. این فرودگاه ۱۲تا باند فرود داره که از تمام جهات٬ هواپیماها به فرودگاه وارد یا خارج می شوند و حتی خودشون هم همیشه نگرانند که نکنه این هواپیماها با هم

برخورد کنند.روزهایی هم که آسمون صاف و آبیست٬ انگار خدا با یه قلم موی بزرگ و با یک سری خطوط سفید٬ موازی و  یا متقاطع٬ آسمون اینجا رو شطرنجی کرده. شبها هم تو هر مسیر پروازی٬ چراغهای ۴ - ۵  تا هواپیمای

 پشت سرهم که به ترتیب می خواهند به زمین بنشینند٬ دیده می شه که آدم رو یاد جاده های ایران می ندازه٬ منتها این دفعه دیگه واقعا٬ تفاوت از زمین تا آسمان است. خلاصه اینکه هر وقت سرت رو بلند کنی٬ هر جای شیکاگو که باشی٬ حداقل ۴ تا هواپیما رو در اطرافت در بالای آسمون می بینی.*

 از فرودگاه خیلی نوشتم٬ چون هنوز هم مثل بچگی عاشق پروازم٬ همچنین نمی خوام چیزی رو از قلم بندازم.در ضمن فکر کنم آخر فیلم من خلبان بشم! 

         
        تو فرودگاه٬ بعد از رد شدن از یک صف پیچ در پیچ٬ مامور پلیس روی پاسپورتم مهر ورود زد و روی ویزام رو هم یه خط مورب کشید! بعد هم با لبخند ورودمون به آمریکا رو خوش آمد گفت.خوشبختانه همه پسر عموها با

خانواده هاشون به استقبال اومده بودند و من مثل یکی از دوستان عزیز نشدم که می گفت: " وقتی تو هامبورگ آلمان از فرودگاه بیرون اومدم٬ مونده بودم که مسیر سمت راست رو برم یا چپ یا مستقیم رو٬ که چون از بس گفته بودند اهدنا الصراط المستقیم٬ تصمیم گرفتم مسیر مستقیم رو برم و الی آخر.... 
  
 بعد از خروج از فرودگاه شیکاگو٬ اولین چیزی که برایم تعجب آور بود این بود که می دیدم٬ تو روز روشن چراغ ۶۰ درصد ماشینها روشنه٬ بعد از کلی جستجو هم بالاخره متوجه شدم این رسم از کانادا که بعضی جاهاش خیلی

وقت ها مه آلود هست٬ به اینجا وارد شده. در حالی که تو ایران٬ اگه دیگه راننده خیلی ناشی باشه٬ چراغش روشن می مونه که معمولا هم٬ بقیه ماشینها لااقل تو این یه مورد٬ سریع شیشه ماشین هاشون رو می کشند پایین و به طرف خبر می دهند چراغاشو خاموش کنه٬ شاید بخاطر اینکه نکنه یه وقت قبض برق طرف زیاد بیاد! 

 
شیکاگو به نظر من شهریست که در یک باغ کاشته شده. همه جا خیلی سرسبز٬ مرتب و تمیزه٬ اکثریت مردم فوق العاده مهربان و مودب هستند٬ در آمریکا معمولا همه چیز در جای خودش است٬ در جاهایی که باید شهر

بصورت عمودی بالا بره٬ واقعا همه جا عمودی بالا رفته و اگر بخواهی به ساختمانها و برجهای بلند نگاه کنی٬ واقعا کلاه از سرت می افته! و اگر هم افقی باشد واقعا در سطح گسترده شده و دیگه وسط خونه های

مسکونی یا کوچه های ۸ متری هم٬ یه برج ۱۰ طبقه سر در نیاورده٬ هیچ کاری هم بنا به سلیقه شهردار فلان موقع انجام نشده که حالا کسی نباشد تا پاسخگوی اشتباه آقا باشد!

 وقتی می گویند اکثریت مردم در آمریکا در حومه (suburb) شهرها زندگی می کنند٬فکر می کنی شاید بعضی مردم یا شاید ایرانیها٬ بخاطر گرانی خونه در جاهایی مثل روستاهای آمریکا زندگی می کنند٬ ولی وقتی

می بینی٬ متوجه می شی که suburbs به هر جا غیر از مرکز اصلی و تجاری (عمودی!) شهر اصلی مثلا مرکز شهر شیکاگو گفته می شود و معمولا هم فوق العاده ساکت٬ آرام و زیبا هستند٬

 در اطراف شیکاگو (به جز شرق که دریاچه میشیگان قرار دارد) بیشتر از صد شهر وجود دارد که همه آنها جزو حومه شیکاگو محسوب می شوند که همگی هم به هم چسبیده هستند و اگر تهران را بخواهم مثال بزنم٬ مرکز

 شهر می شود جاهایی مثل محدوده محصور بین میدانهای توپخانه٬ فردوسی٬ ولیعصر٬انقلاب و پاستور٬ و بقیه می شوند suburb و به محله هایی مثل یوسف آباد٬ امیرآباد٬ تجریش و ... هم یک شهر می گویند٬ که از تمام

 محلات تهران فقط بعضی از فازهای شهرک غرب شبیه شهرهای حومه  اینجاست٬ چون ارتفاع جاهای مسکونی در suburbs ٬به ندرت از دو طبقه بالاتر می رود.هر شهر هم برای خودش یک مرکز شهر یا Down Town  دارد که مغازه ها٬ رستورانها یا سینماها در آنجا وجود دارند.

 

 * پی نوشت۱-(یادش بخیر اون موقع ها٬ ظهرها موقع ناهار٬ از پنجره جنوبی شرکت٬ پروازهای فرودگاه مهر آباد رو می شمردم که هر ۱۵ دقیقه یه پرواز می نشست یا به سمت شرق تهران پرواز می کرد. خُب اونجا هم برای خودش یه صفای دیگه ای داره و برای اکثر آدمها معمولا خاطرات خوشی رو یادآوری می کنه.) 

پ.ن ۲- می دونید که اگه رو کلمات رنگی کلیک کنید٬ به یکسری عکس ها یا وب سایتهای دیگر لینک می شید دیگه٬نه؟

پ.ن ۳- این عکس سایت فرودگاه شیکاگو رو ظاهراً نباید لینکش کرد! برای همین لینک OHARE  باز نمی شه٬ ولی اگر این آدرس رو تو یه صفحه جدید copy & paste کنید٬ می تونید ببینید و ضرر هم که نداره (البته اگه اف بی آی به ما گیر نده!):

http://eyeball-series.org/air32/chicago-ohare-il-02m.jpg

مطلب را به بالاترین بفرستید:

حساب و کتاب های عجیب!

آقا من اصلا نمی خوام تا ۹۵ سالگی عمر کنم٬ واسه همین پاکش کردم٬ خوب شد...

از وقتی که این مورد رو تو " درباره وبلاگ  "نوشتم٬ تا حالا ۱۵۰۰ دلار هزینه دوا و درمانم شده و این داستان همچنان ادامه داره.

۳ سال پیش هم داشتم تو شرکت واسه خودم حساب می کردم٬ اگه از ۳۶۵ روز سال٬ ۲۰۰ روزش رو غذای بیرون بخورم و هزینه متوسط اون هم روزی هزار تومان باشه٬ میشه سالی ۲۰۰ هزار تومان٬ می گفتم زیاده ها!!!

فرداش می دونین چی شد؟ به اصرار یکی از دوستام٬ یه غذای آشغالی خوردم٬ معده ام خونریزی کرد٬ هزینه یه شب بیمارستانم شد ۲۰۰ هزار تومان!

شما هم تا حالا شده حساب کتاباتون٬ اینقدر دقیق از کار در بیاد؟

مطلب را به بالاترین بفرستید: