نامه هایی برای هیچ کس

صادقانه ترین نامه ها همین هایند

سلام٬

اول اینکه از محبت همه دوستان ممنونم٬ این روزها سخت درگیرم٬ دلم هم خیلی خیلی برای حرف زدن با دوستان این محیط تنگ شده٬ گرچه مدام در ذهنم٬ در حال

مصاحبت با شما دوستان عزیز هستم.چه کنم٬سخت مشغولم. همیشه گفته ام و بخصوص در این روزها هم باز می گویم:

دوستان من٬ بزرگترین سرمایه های معنوی من هستند٬ بزرگترین سرمایه .... از لطف همه شما دوستان ممنونم.

در جواب کامنت مانلی عزیز: گرچه پست قبلی را ۵ - ۶ ماه قبل از یک وبلاگ فراموش شده در دفترم نوشتم٬ اما جای بسی خوشحالیست که شاید٬ باعث

اشاعه یک متن زیبا شده ام٬ شما هم لطف کنید آدرس آن وبلاگهای دیگر را برای من بنویسید تا من هم دوستان جدید بیشتری پیدا کنم.

+ نوشته شده توسط در Sat 2 Jun 2007 و ساعت 4:23 AM |

مطلب را به بالاترین بفرستید:

درباره وبلاگ

من دو تا مورد می خوام بگم که چون دومی از اولی مهمتره، دومی رو اول می گم!
۱ـ دلیل اصلی نوشتن این وبلاگ، حفظ ارتباط با دوستان و آشنایان قدیمی و ایجاد آن با دوستان جدید وبلاگستانه.
سفرنامه، خاطرات٬ بحث های عمیق اجتماعی و خیلی چیزهای دیگه رو می نویسم تا با ارتباطات بیشتر، بتونم درست فکر کنم و از اون خوب زندگی کردن رو نتیجه بگیرم.

۲ ـ اسم وبلاگ هم یه یادآوری واسه زمان نوشتن خودمه که راستشو بنویسم٬ زیاد جدی نگیرین، صادقانه بودنش هم یه ادعا نیست٬ از خدا می خوام کمکم کنه که اینجوری باشه یا بشه.

" علت نوشتن در این روزها: نشان دادن نهایت خشم و نفرتم از تمام کسانی ست که در حال کشتن خواهران و برادران هموطنم هستند. "