یه وقتایی تو زندگی ما آدمها هست که به شدت با زندگی درگیریم٬ همه جوره دهنمون سرویس میشه. همش در حال بدو بدو هستیم. شب ساعت نُه-ده دیگه بیهوشیم! ولی...
فکر می کنم تنها وقت رشدمون دقیقا همون زمان هست. این رو آدم خودش کاملا می فهمه٬ انگار فقط همین وقتهاست که در حال رشدی٬ بقیش فقط خوش گذشته٬ روحیه گرفتیم ولی رشد نکردیم.
با همه خستگی٬ از بودن در این روزها خوشحالم.
سال نوتون هم مبارک.
پی نوشت: در تمام این مدت شرمنده دوستی بودم که از Mountain View, California به اینجا سر می زدند و دست خالی برمی گشتند.
دوست عزیز: وقتهایی که به این فضای مجازی سر نمی زنم٬ بدونید که زندگی ام واقعی تر شده است. بیشتر تنهاییست که ما را به این فضا می کشاند!
مطلب را به بالاترین بفرستید:
